در فوریه ۲۰۱۵، توماس پریور، دانشجوی مهندسی هوافضا در دانشگاه واشنگتن، اولین نمونه دستکش‌های مترجم زبان اشاره را در هکاتون Hack Arizona در دانشگاه آریزونا ساخت. چند ماه بعد، در اکتبر همان سال، ناوید آزودی، دانشجوی مدیریت بازرگانی، به تیم اضافه شد و مسئولیت بازاریابی و روابط عمومی را بر عهده گرفت. موفقیت این دو دانشجو در مه ۲۰۱۶ با دریافت جایزه Lemelson-MIT Student Prize در دسته «Use It» به اوج رسید؛ جایزه‌ای که به اختراعات فناورانه برای بهبود دستگاه‌های مصرفی اختصاص دارد.

ویژگی‌های اصلی دستکش‌های SignAloud
حسگرهای این دستکش‌ها موقعیت و حرکت دست را ثبت می‌کنند و داده‌ها از طریق بلوتوث به کامپیوتر ارسال می‌شوند. سپس الگوریتم‌های مشابه شبکه‌های عصبی داده‌ها را پردازش کرده و هر حرکت شناسایی‌شده را به کلمه یا عبارت قابل شنیدن تبدیل می‌کنند.

محدودیت‌ها و چالش‌ها

• شبیه‌سازی حرکات غیرکلامی مانند حالت چهره و حرکات بدن هنوز امکان‌پذیر نیست و این مسئله می‌تواند معنای پیام‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

• این فناوری در حال حاضر فقط برای زبان اشاره آمریکایی (ASL) طراحی شده و سایر زبان‌های اشاره را پوشش نمی‌دهد.

تأثیر اجتماعی و فرهنگی

واکنش جامعه ناشنوایان
بازخورد جامعه ناشنوا عمدتاً مثبت بود، زیرا فناوری باعث تسهیل ارتباط میان افراد ناشنوا و شنوا می‌شود. در مقابل، برخی نگرانی‌ها درباره محدودیت‌های حرکات غیرکلامی و پیامدهای فرهنگی مطرح شد.

تأثیر بر پژوهش‌های آینده
این نوآوری الهام‌بخش پژوهشگران و مهندسان در حوزه فناوری‌های کمکی شد. تحقیقات آینده می‌تواند روی افزایش دقت ترجمه، گنجاندن ویژگی‌های غیرکلامی و توسعه برای زبان‌های اشاره مختلف تمرکز داشته باشد.

نمونه SignAloud نمایانگر توانایی دانشجویان در ترکیب علم و فناوری برای حل مشکلات اجتماعی است. توجه به جنبه‌های فرهنگی و اجتماعی زبان اشاره اهمیت ویژه‌ای دارد تا ابزارهای توسعه‌یافته بتوانند به نیازهای واقعی جامعه ناشنوا پاسخ دهند. با بهبود فناوری و شمول بیشتر ویژگی‌ها، چنین پروژه‌هایی می‌توانند تاثیر مثبت و گسترده‌تری بر زندگی افراد ناشنوا داشته باشند.